Hermann Blache
komendant żydowskiego obozu pracy w getcie tarnowskim. Obszar działania: Tarnów · getto tarnowskie. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- IPN identyfikuje Blachego jako SS-Oberscharführera i komendanta obozu pracy w getcie tarnowskim; wyrok ustala objęcie tej funkcji w styczniu 1943 roku.
- LG Bochum uznał go za winnego 22 samodzielnych morderstw żydowskich więźniów ZAL Tarnów i skazał za każde na dożywotnie ciężkie więzienie.
- Sąd uznał go także za pomocnika w zamordowaniu 4 000 osób deportowanych podczas likwidacji getta do Auschwitz i wymierzył za ten czyn dodatkowe sześć lat ciężkiego więzienia.
- Wyrok z 30 kwietnia 1964 roku stał się prawomocny po decyzji BGH z 20 stycznia 1965 roku; wcześniejszy areszt liczono od 28 września 1961 roku.
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Blache stanowi mocno zindywidualizowany przykład połączenia w jednym lokalnym urzędzie komendantury pracy przymusowej, codziennego terroru i udziału w likwidacji getta. Podstawą profilu są 22 morderstwa oraz pomocnictwo dotyczące 4 000 osób ustalone przez sąd, nie ogólna reputacja sprawcy.
Typ odpowiedzialności: lokalna komendancka · bezpośrednia wykonawcza · deportacyjna. Mechanizmy: komendantura obozu, morderstwa indywidualne, deportacje i likwidacje gett.
Najważniejsze zdarzenia
- objęcie komendantury ZAL Tarnów w styczniu 1943 roku
- pojedyncze zabójstwa żydowskich więźniów w 1943 roku
- udział w likwidacji getta tarnowskiego i deportacji do Auschwitz we wrześniu 1943 roku
- aresztowanie 28 września 1961 roku
- wyrok 22 kar dożywocia i sześciu lat 30 kwietnia 1964 roku
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
Po wojnie przeszedł krótkie postępowanie denazyfikacyjne i pracował w Bochum. Aresztowano go 28 września 1961 roku. LG Bochum skazał go 30 kwietnia 1964 roku na dożywotnie ciężkie więzienie za każde z 22 morderstw oraz na sześć lat za pomocnictwo w zamordowaniu 4 000 osób. Wyrok utrzymał BGH 20 stycznia 1965 roku. Zmarł w 1985 roku.
Granice ustaleń
Przyjęto liczby z prawomocnego wyroku, a nie wyższe liczby występujące w prasie z czasu procesu. Cztery tysiące osób dotyczy pomocnictwa przy deportacji do Auschwitz, nie 4 000 własnoręcznych zabójstw. Publiczny pakiet źródeł nie dokumentuje równie dobrze dalszego przebiegu odbywania kary, dlatego `years_served` pozostaje `null`.
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.