Paul Werner Hoppe
komendant KL Stutthof od września 1942 do wiosny 1945 roku. Obszar działania: Stutthof · Pomorze Gdańskie · sieć podobozów KL Stutthof. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- Od 1 września 1942 roku do wiosny 1945 roku był komendantem KL Stutthof i odpowiadał za kierowanie obozem oraz rozbudowaną siecią pracy przymusowej i podobozów.
- Landgericht Bochum ustalił w prawomocnym wyroku z 1957 roku, że po otrzymaniu dyrektywy Richarda Glücksa Hoppe wezwał kierownika obozu ochronnego Theodora Meyera i lekarza Otto Heidla oraz nakazał gazowanie żydowskich więźniów niezdolnych do pracy. Sąd nie ustalił, by później ponaglał wykonawców; technicznych wskazówek udzielił następnie Rudolf Höss.
- Ten sam wyrok stwierdził jego istotny udział organizacyjny w kierowaniu żydowskich więźniarek do pracy przy umocnieniach, rowach przeciwczołgowych i w przedsiębiorstwach. Była to odpowiedzialność współdzielona z innymi ogniwami administracji obozowej.
- Rozkazem ewakuacyjnym nr 3 z 25 stycznia 1945 roku zarządził wymarsz większości więźniów w kolumnach i określił organizację ewakuacji. Przygotowania nie zapewniły wystarczającego wyżywienia i zakwaterowania, a strażnicy zabijali osoby, które nie mogły nadążyć; źródła nie dowodzą, że Hoppe osobiście wykonał te strzały.
- Po ponownym procesie Landgericht Bochum skazał go 4 czerwca 1957 roku na dziewięć lat więzienia za pomocnictwo w jednym czynie zabójstwa obejmującym kilkuset żydowskich więźniów zagazowanych w Stutthofie.
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Nowy rdzeń źródłowy pozwala wrócić do wcześniej odłożonej kandydatury: obejmuje konkretny rozkaz gazowania, organizację pracy przymusowej i podpisany rozkaz ewakuacyjny. Profil nie utożsamia urzędu komendanta z osobistym wykonaniem każdej zbrodni Stutthofu i oddziela historycznie udokumentowane mechanizmy od znacznie węższego zakresu prawomocnego skazania.
Typ odpowiedzialności: komendancka · obozowa · rozkazodawcza. Mechanizmy: komendantura obozu, selekcja i mordowanie gazem, praca przymusowa i podobozy, ewakuacje i marsze śmierci.
Najważniejsze zdarzenia
- objęcie stanowiska komendanta KL Stutthof 1 września 1942 roku
- wydanie podwładnym rozkazu gazowania żydowskich więźniów niezdolnych do pracy w 1944 roku
- organizowanie pracy przymusowej więźniarek przy umocnieniach i dla przedsiębiorstw w latach 1944–1945
- wydanie rozkazu ewakuacyjnego nr 3 i rozpoczęcie pieszej ewakuacji 25 stycznia 1945 roku
- pierwszy wyrok Landgericht Bochum z 16 grudnia 1955 roku, jego uchylenie w 1956 roku i prawomocny wyrok ponownego procesu z 4 czerwca 1957 roku
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
Po wojnie ukrywał się, a w 1953 roku został zatrzymany. Landgericht Bochum skazał go w 1955 roku na pięć lat i trzy miesiące, lecz Bundesgerichtshof uchylił wyrok w listopadzie 1956 roku. W ponownym procesie w 1957 roku Hoppe otrzymał dziewięć lat więzienia za pomocnictwo w zabójstwie kilkuset żydowskich więźniów w komorze gazowej. Został zwolniony przed odbyciem pełnych dziewięciu lat; zmarł w 1974 roku.
Granice ustaleń
Prawomocny wyrok z 1957 roku obejmował kompleks gazowania kilkuset więźniów, a nie całą działalność obozu, system pracy przymusowej ani marsz śmierci. Sąd uniewinnił Hoppego od zarzutów dotyczących między innymi czterdziestu zabójstw zastrzykami, dziesięciu zabójstw z użyciem psów oraz pojedynczych przypadków strzelania i powieszenia; część innych wątków egzekucyjnych wyłączono przed rozprawą. Czas wydania rozkazu gazowania i stopień późniejszego nadzoru nie zostały ustalone z pełną dokładnością.
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.